De sage van de verstoteling.

We moeten er eerlijk over zijn, België is allesbehalve een grote speler in de gamesindustrie. Toch waren af en toe wat lichtpuntjes om die duisternis te doorbreken. Eén van die schijnsels was Outcast, één van de velen in het lijstje van geweldige games die niemand speelde.

Dit was state-of-the-art in '99.

Outcast was een game van de Belgische onwikkelaar Appeal uit 1999. In deze game dreigt een zwart gat de Aarde te vernietigen nadat een experiment met een interdimensionale sonde foutloopt. Om dit te voorkomen men Cutter Slade, eenvoormalige Navy SEAL en het spelerspersonage, samen met een team van wetenschappers op een missie om de sonde terug te halen en de Aarde te redden. Ze komen terecht op het mysterieuze en buitenaardse Adelpha, waar Cutter van het team gescheiden raakt. Alleen en op een vreemde wereld vol even vreemd fauna en flora, moet Cutter de wetenschappers opspeuren en zijn missie vervolledigen.

Outcast was op verscheidene vlakken revolutionair voor zijn tijd. De game boodt een grote en open 3d wereld die spelers naar goedlieven konden verkennen. Hiervoor maakte Appeal gebruik van een grafische motor die ray casting met meer traditionele polygonen combineerde. Outcast’s grafische motor wordt wel eens genoemd als voorloper van voxel graphics, hoewel dit eigenlijk niet klopt. De game zag er wel geweldig uit, ondanks de toen al relatief lage resolutie van 512×384. Outcast had voor zijn tijd ook zeer goede en complexe artificiële intelligentie. In-game personages konden ingewikkelde taken uitvoeren dankzij een reeks vaardigheden en routines.

Critici droegen de titel op handen en Outcast werd in ’99 door Gamespot uitgeroepen tot ‘beste adventure game van het jaar’. De game was zijn tijd echter een beetje te ver vooruit. Outcast’s visuele pracht had een prijs, want de grafische motor werkte enkel op software en had veel processorkracht nodig. Enkel de zwaarste computers van dat moment (Intel Pentium III 500-600 Mhz) konden de game trekken. Dit had tot gevolg dat veel potentiële kopers afhaakten van zodra ze de systeemeisen zagen. Dit was waarschijnlijk één van de voornaamste, zoniet de belangrijkste reden waarom Outcast geen commercieel succes was.

Oud concept, moderne technologie.

Als kritische lieveling, maar commerciële flop, had Outcast grote gevolgen voor ontwikkelaar Appeal. Een versie van de game voor Sega Dreamcast werd geschrapt. Appeal had een sequel voor Playstation 2 gepland, maar ook deze werd geschrapt toen het bedrijf failliet ging. Appeal smeekte zijn uitgever nog om fondsen om Outcast 2 af te maken, maar kreeg geen gehoor. Een aantal mensen van het bedrijf zouden daarna 10TACLE STUDIOS Belgium starten, maar ook zij gingen ten onder toen het Duitse moederbedrijf in financiële moeilijkheden kwam. Hiermee leek de hoop op meer Outcast finaal van tafel geveegd.

Of toch niet, want er is nog licht aan het einde van de tunnel. Outcast heeft na al die tijd een kleine, maar vitale fangemeenschap. Een aantal onder hen hebben zich tot doel gesteld hun eigen vervolg op Outcast te maken. Het project heet ‘Open Outcast’ en maakt gebruik van dezelfde CryEngine die grafisch huzarenstukje Crysis opleverde. Momenteel hebben ze nog enkel een tech demo uit, ‘Oasis’ genaamd. Het spreekt echter boekdelen als mensen genoeg van een game houden om 10 jaar na release er hun eigen vervolg aan te willen breien.

Een officieel vervolg op Outcast zal er hoogstwaarschijnlijk nooit komen. Toch blijft de game te boek staan als één van de beste titels die België ooit heeft voortgebracht. En zolang fans de titel in hun hart dragen, zal Outcast nooit echt vergeten worden.